• Hvað er AFS?
• Að tengjast AFS
  • Dvöl erlendis
  • Að taka á móti skiptinema
  • Sumardvöl 2010
• Á döfinni
• Stjórn og starfsfólk
• Sjálfboðaliðar og deildir
• HALLÓ! - OKKUR VANTAR FÓSTURFJÖLSKYLDU
• Viltu finna AFS-ara?
• Nafnleysa
• Skiptinemadvöl erlendis
  • Umsóknarferli
  • Síða foreldra
  • Umsókn skiptinema
• Að hýsa skiptinema
  • Síða fósturforeldra
  • Umsókn fósturfjölskyldu
• Erlendir nemar á Íslandi 2009-2010
• Styrktarfélagi
• Are you interested in visiting Iceland? Learn how to start the application process.
• Vill fá sent mánaðarlegt fréttabréf AFS
  
  

Japan

Lýsing á dvöl

Lengd dvalar	Byrjun	Lok	Verð	Hámarksaldur við brottför
Ársdvöl	Mars	Febrúar	1.150.000-	17,11 ára

Japan skiptist í fjórar eyjur, Hokkaido, Honshu, Shikoku og Kyushu (ásamt mörgum fleiri smærri eyjum). Japan er land þess nýja og gamla og er marg líkt í landslagi Íslands og Japan.

AFS í Japan hefur verið starfrækt frá árinu 1955 og starfa um 1000 sjálfboðaliðar hjá samtöknum. Árlega koma um 230 nemar frá 30 löndum til Japan sem skiptinemar. AFS er skipt upp í deildir og eru 67 starfræktar þar í landi.

Flogið er til New Tokyo International Airport í Narita og þar taka sjálfboðaliðar og starfsfólk á móti nemum. Þaðan er farið á komunámskeið en námskeiðin eru haldin á fjórum stöðum. Eftir það er haldið á svæðið sem neminn verður á og fer hann þar á annað námskeið sem haldið er af sjálfboðaliðum á staðnum. Eftir það hitta nemar svo loks fósturfjölskyldur sínar.

Á meðan á dvölinni stendur verða auk komunámskeiðs, “6 week camp” og lokanámskeið. AFS samanstendur af deildum og sjá sjálfboðaliðar í hverri deild um að skipuleggja félaglíf fyrir AFSara

Japanar eru mjög kurteis þjóð og vinna vel sem heild. Þeir halda fast í gamlar hefðir en krydda tilveruna með nýjungum á borð við ýmsan “tæknivarning”

Skólaárið í Japan skiptist í þrjár annir, apríl til júlí, september til desember og janúar til mars. Skóladagurinn er frá 8-15 og fara nemar í skólann ýmist á hjóli, í rútu eða lest. Eftir skóladaginn verða nemendur að taka þátt í svokallaðri “Souji” en það þýðir tiltekt. Flestir skólar í Japan gera kröfur um að nemendur gangi í skólabúningum og að þeir séu ekki með skartgripi né andlitsfarða í skólanum.

Japönsk ungmenni leggja mikið upp úr námi og eftir skóla eru margir sem skrá sig í sérstaka klúbba tengda skólanum. s.s. íþróttir, gerð árbókar). Gott er að byrja að skrá sig í einn og sjá svo til hvort tími gefst til að vera í tveimur.

Vissir þú að…
...Í Japan búa 127.214.500 íbúar
...Það eru um 335 manns á hvern ferkílómetra
...Í hverri máltíð fá Japanar sér hrísgrjón og grænt te
...Japan er talið mjög öruggt land

ATH að frekari upplýsingar eru að finna í bæklingnum hérna til hliðar

Að tengjast AFS

• Helstu staðreyndir og gagnlegir vefir
• Fáðu sendar nánari upplýsingar

Tæki

• Segðu vini frá AFS
• Niðurhölun bæklings
• Sækja Acrobat Reader

Skoða kort

Reynslusögur skiptinema í Japan

Gísli Kristjánsson 2006-2007
Þegar að ég sagði fólki að ég ætlaði að fara sem sem skiptinemi til Japan þá skyldu ekki margir hvernig í ósköpunum mér hefði dottið í hug að fara til lands þar sem að fólk sefur á gólfinu og aðeins þrír fæðuflokkar eru til: Hrísgrjón, fiskur og svo allt sem er ekki hrísgrjón eða fiskur.
Þegar að ég var á leiðinni útá Keflavíkurflugvöll sleit ég handfangið af ferðatöskunni minni. Síðan þegar að ég kom inní flugstöðina losnaði annað hjólið undan töskunni þannig að á svipstundu varð ég ófær um að halda á eða draga á eftir mér þessa tösku, sem innihélt allar mínar fátæklegu eigur fyrir næstu 11 mánuðina. Það var sérstaklega gaman fyrstu dagana í Tokyo þar sem að ég þurfti að halda á töskunni í fanginu upp 5 hæðir á einhverju gistiheimili.
Ég var mjög feginn þegar að ég kom til host-fjölskyldunnar enda var langt ferðalag að baki. Svo vildi svo skemmtilega til að host-fjölskyldan var með hund og 50 hænur í garðinum hjá sér og tók það góðan mánuð að venjast því að helvítis haninn byrjaði að gala klukkan 3 á hverri nóttu og ekki bætti úr skák þegar að hundurinn byrjaði að gelta þannig að hænurnar vöknuðu með tilheyrandi látum.
Host fjölskyldan mín talaði enga ensku og þar sem að ég talaði enga japönsku þá voru miklir tungumála örðugleikar til að byrja með.
Ég held að fyrsta setningin sem ég lærði á japönsku hafi verið “ég er bara saddur” vegna þess að það var mér ómögulegt að borða endalaust af hrísgrjónum og svo hráum fiski, kolkrabba og allskonar viðbjóði sem var á boðstólum. En eftir smá tíma fór maður að venjast matnum og svo stuttu eftir það fór manni að finnast maturinn bara góður.
Í fyrstu vikunni minni í Japan þá dó host-afinn og lenti ég þar strax í jarðarför að hætti Japana. Þá var afinn fluttur í líkkistunni inn í stofu og var hann látinn liggja þar á meðan að allir borðuðu kvöldmat og þangað til morguninn eftir. Næstu tveir dagar fóru svo í “jarðarfararathafnir” þar sem að sköllóttur búddaprestur var kyrjandi, kveikjandi á reykelsum og slándi í bjöllur. Síðan var farið með afann upp í líkbrennslustöð og þegar að afinn kom úr ofninum fengu allir prjóna og við týndum beinaleifarnar ofan í krukku.
Síðan byrjaði skólinn stuttu síðar og þurfti ég að mæta sérstaklega í skólann til þess að klæðskerinn gæti búið til skólabúning á mig vegna þess að ég er ekki í þessari venjulegu Japana stærð. Þurfti líka að bíða í tvær vikur áður en ég fékk sérpöntuðu inniskóna mína.
Síðan tóku bara við ósköp venjulegir 11 mánuðir í japönskum skóla þar sem að ég sat í kremju á alltof litlum stól við alltof lítið borð og þóttist fylgjast með því sem kennarinn var að segja um vigra, föll, lögmál Hess og fleira skemmtilegt. Síðan var ég líka í áhugaverðari tímum eins og japanskri skrautskrift og bardagalistum.
Allir krakkarnir í skólanum voru mjög áhugasamir um risann með ljósa hárið og ekki leið á löngu þangað til að strákarnir í bekknum voru byrjaðir að setjast í fangið á mér eins og hlaut að vera jafn eðlilegt í mínu landi eins og það er í Japan. Þetta er gott dæmi um það hvað flestir Japanir eru gjörsamlega tómir þegar að kemur að hinum vestræna heimi. Hvað þá að Íslandi!
Ég var oft spurður að því hvort að fólk byggi í snjóhúsum á Íslandi og svo var ég líka einu sinni spurður hvort að það rigndi einhverntímann á þessari fjarlægu eyju úr ís. Síðan var fólk einnig mjög hissa þegar að ég sagði þeim að þú getur fengið Mcdonald’s, KFC og jafnvel hrísgrjón á Íslandi.
Það er samt eitt sem er ekki á Íslandi (og kom Japönunum jafn mikið á óvart og þegar að þeir komust að því að það rigndi á Íslandi) en það eru kakkalakkar og ógeðslegar pöddur.
Með sumrinu komu kakkalakkar og risastórar köngulær og allskonar óþverri sem að ég vandist aldrei. Ég vandist líka seint hitanum um sumarið en það var svo rakt að maður var nánast rennandi blautur allan sólahringinn. Á þeim tíma var ekkert sérstaklega skemmtilegt að hjóla 7km í skólann á hverjum degi. Japönsk jól var líka eitthvað sem að ég var að upplifa í fyrsta skipti. En það sem einkennir japönsk jól er bara nákvæmlega ekki neitt. Ég fékk pítsu og kjúkling í kvöldmat á aðfangadag og svo fóru bara allir í vinnuna á jóladag og ég fór bara í bíó. Svo voru jólin bara búin.
Ef ég ætti að segja frá öllu því skemmtilega og skrýtna sem ég upplifði í Japan þá tæki það margar blaðsíður en það var frábær lífsreynsla að búa í Japan og væri ég alveg til í að gera það aftur.