Lýsing á dvöl
| Lengd dvalar | Byrjun | Lok | Verð | Hámarksaldur við brottför |
|---|---|---|---|---|
| Ársdvöl | Júlí | Maí | 1.050.000- | 17,11 ára |
Reynslusögur skiptinema í Tælandi:
Arnar Leifsson 2007-2008
Ég er semsagt skiptinemi núna í Thailandi í sýslu sem heitir Maha Sarakham sem er í Norð-austur Tælandi.
Þegar ég kom fyrst til fjölskyldunnar minnar varð ég fyrir svo svakalegu sjokki sko.. Þannig að fyrstu 2 dagana mína þorði ég varla út úr herbergi og beið alltaf eftir að allir væru farnir þannig að ég ákvað að fara og grípa mér í vatn eða eitthvað að borða. En þetta er sem betur fer orðið þokkalegt núna! En svo fór ég í skólann og þar þurfti ég að halda ræðu fyrir 3000 nemendur og standa þarna einn uppi með hljóðnema og segja þeim eitthvað frá mér, svo í miðri ræðu þá gleymi ég öllu og þarf að fara að gramsa í töskunni minni og leita af bókinni sem ég hafði skrifað þetta í og það tók dágóða stund… úff stress! hehe :) En svo mætti ég í kennslustofuna og þá voru allir nemendurnir látnir sitja í hring og ég í miðjunni og gáfu þeir mér allskyns blómvendi og gjafir, ekkert smá sætt :) Þau spurðu einhverjar spurningar og svona. Svo þegar ég fór í fyrsta tímann minn vá að vera í skólastofu sem allir tala tælensku og kennslustundin á tælensku ég vissi ekkert hvað væri um að vera sko, þá fyrst fór ég í panickið sko og varð ekkert lítið hræddur um hvað ég væri kominn út í. Svo var haldið partý fyrir mig þessa sömu viku og var keypt þar mat og drykki og grilluðum við þarna úti og sátum þarna að borða “sticky rice” og svín á priki, bara í einhverri tónlistarstemmingu, svo gistum við öll saman upp á háalofti alveg 10-15 manns hehe mjög gott kvöld :)
Ég hef ekkert mikið meira að segja en vildi svona segja eitthvað allavegana ;) Allavegana mín fyrsta vika var alveg fáranlega erfið og feiminn og vandræðaleg, vissi ekkert hvernig ég átti að vera og fór alveg í keng. hehe :)
