Kristín Lilja Ragnarsdóttir, Ítalíu
Að geta bara talað eins og þriggja ára barn, skilja ennþá minna en hafa samt alveg ótrúlega margt að segja getur orðið alveg ógeðslega þreytandi og pirrandi. Að geta ekki sagt sögu, brandara, útskýrt, skilið fólkið í kringum sig og vera misskilinn. Að vera allt í einu eins og hálf fatlaður. Það er hræðilegt. En sem betur fer er það allt löngu búið að lagast. Stundum verð ég meira að segja alveg steinhissa þegar ég heyri orð koma flæðandi út úr mér á ítölsku! Tungumáli sem ég kunni ekki stakt orð í fyrir ári síðan og hrekk svo upp þegar ég fatta að ég er að horfa á sjónvarpið og SKIL þar sem verið er að segja.
Lísa Rún Guðlaugsdóttir, Bólivíu
Þetta skiptinemadæmi er sko stór pakki sem setur svip á líf manns!! Og lætur manni líða vel! Vá!! Hérna í Bóliviu er ég rosalega hamingjusöm!! Þrátt fyrir mikla óheppni, stuld (myndavélin mín og debetkortið).....þetta fer nú að komast í lag. Ég verð bara að vera bjartsýn Ég er búin að upplifa heilan helling og fólkið hérna er svo virkt, ef því dettur eitthvað í hug að gera þá bara gerir það það! Ég er alltaf að gera eitthvað Með bestu kveðjum frá Lísu Cordoval…. fólkið hérna á svolítið erfitt með að segja Guðlaugsdóttir!!!
Sallehah, eða Sólveig Ómarsdóttir í Malasíu
Ég er búin að læra alveg rosalega mikið á síðustu mánuðum og ég sé sko ekki eftir að hafa farið hingað. Ef einhver þarna úti er að hugsa um að fara til Asíu sem skiptinemi þá er Malasía landið til þess að fara, því hérna búa líka mikið af Kínverjum og Indverjum og Malasía er svona einskonar suðupottur. Það búa líka margir frá Indónesíu, Singapúr og Taílandi héra, og svo eru Japanir svona “svalasta” Asíuþjóðin í augum malasískra og eru Sushi staðir út um allt og japanskar teiknimyndir voða vinsælar. Þið sem eruð að pæla í því að fara sem skiptinemar, drífið ykkur! Þetta er ekki eitthvað til þess að missa af
Terima Kasih
Hugrún Geirsdóttir, Tékklandi
Ég á nú minna en mánuð eftir hér i Tékklandi og mér finnst ótrúlegt hvað tíminn hefur liðið hratt. Nú hefur maður ekki tima til neins og langar til að gera svo margt! Stundum fannst mér timinn líða ótrúlega hægt og mér fannst einsog þessir 10 mánuðir og rúmlega það myndu aldrei koma. En nú vil ég ekki að þeir komi! Ég er komin inn i tungumálið, þekki umhverfi mitt og á góða vini og fósturfjölskyldu en þá er maður rifinn upp med rótum eins og fyrr. Kannski er best að fara heim þegar allt er svo frábært.
Ég er ekki sátt en verð að vera það þvi ég vissi að þessi dvöl mín er ekki að eilifu en lifir að eilifu i minni minu.
Þessi dvöl..vitið, ég hef engin orð til að lýsa þvi hvernig þetta er! Allar þessar tilfinningasveiflur og öll þessi reynsla…þetta er einsog AFS segir að þetta er algjör rússibani! Þessir 10 mánuðir hafa gert mér svo gott, ég er ný manneskja, þroskaðri, reyndari get ég sagt. Maður öðlast ekki svona mikið á 10 mánuðum heima. Þetta er 110% þess virði að drifa sig út i heim ef maður hefur kost á og áhuga. Númer eitt, tvö og þrjú er að vera bjartsýnn og sveigjanlegur.
Ég bara skil ekki afhverju hver og ein manneskja fer ekki út sem skiptinemi!!!!
