HANN JONATHAN OKKAR
Þegar við hjónin komum heim úr sumarleyfi erlendis undir ágústlok í fyrrasumar, voru það ekki bara okkar eigin börn sem tóku á móti okkur. Í hóp heimilisfólks hafði bæst ungur maður, dökkhærður með mikinn lubba, langur og mjór, svo að ekki sé sagt krangalegur, nokkuð feimnislegur í fyrstu, þótt það færi fljótt af honum. Innan tíðar var hann orðinn það sem honum var ætlað vera næsta árið – einn af fjölskyldunni.
Jonathan heitir stráksi, ættaður frá Belgíu. Hann var fljótur að ná áttum í íslensku umhverfi, meðal fjölskyldunnar og vina, sem hann eignaðist fljótt úr hópi annarra AFS skiptinema, og íslenskra skólafélaga.
Námið í Menntaskólanum við Hamrahlíð veittist honum auðvelt, auk þess sem hann hellti sér út í félagslíf. Í MH var það Hamrahlíðarkórinn og leikfélagið og svo dansaði hann líka með félagskapnum Komið og dansið. Hann hefur sungið með Hamrahlíðarkórnum á tónleikum víða um land og var meðal leikenda í leikriti sem leikfélagið setti á svið í Loftkastalanum – lék þar belgískan tengdason í íslenskri fjölskyldu og fórst það vel úr hendi. Leikframinn varð raunar meiri, því að honum var svo boðið hlutverk í víðfrægri danskri sjónvarpssyrpu, Erninum. Þeir þættir hafa reyndar ekki enn verið sýndir í sjónvarpi hér, en við bíðum spennt eftir að sjá hann spranga fram og aftur á Austurvelli með ferðatösku í hendi.
Ástæðan fyrir því að Jonathan kom til okkar var sú að okkur fannst við eiga þakklætisskuld að gjalda. Við vildum endurgjalda það að sonur okkar átti þess kost að vera árlangt hjá góðu fólki í Panama fyrir tilstuðlan AFS. Þar lærði hann ekki bara spænsku heldur kynntist nýrri menningu og viðhorfum fólks, sem bjó við allt önnur kjör en þau sem hann hafði alist upp við. Hann áttaði sig á því að ærið margt af því sem íslensk ungmenni upp til hópa telja hversdagslegt og sjálfsagt, er öðrum óþekktur munaður.
Ég held því að jafnframt því sem Jonathan hafi auðgað líf okkar og aukið okkur skilning í mörgu, fari hann heim til Belgíu ríkari en hann kom. Og þá er nokkru náð af tilganginum með því merkilega starfi sem AFS hefur innt af hendi undanfarna áratugi, allt frá því að bandarískir sjálfboðaliðar, sem óku sjúkrabílum á vígvöllum Evrópu, lögðu grunninn að þessum samtökum upp úr heimsstyrjöldinni síðari. Við erum ríkari að vitneskju og skilningi á högum annarra, en höfum líka áttað okkur enn betur á því sem við þó vissum fyrir, að “hjörtum mannannna svipar saman í Súdan og Grímsnesinu”.
Sonur okkar og fósturforeldrar hans í Panama kvöddumst með tárum, þegar hann hélt heim á leið. Við hjónin erum nú þegar klökk við tilhugsunina um að sú stund er að renna upp að hann Jonathan okkar heldur heim til Belgíu.
Helgi H. Jónsson
